Մայրը (Շիրակի ավանդավեպ)

Անտառներում` աշնան թափուր,
Երբ թաց խավարն է իջնում,
Երբ դաշտերում մերկ ու տխուր,
Ցուրտ քամին է շառաչում,-
Ամեն անգամ զգում եմ նոր
Զրույցն այս խեղճ պառավ մոր:
Եվ խորհում եմ, թե արդյոք ո՞ւր,
Մեզնից մոտիկ կամ հեռուն,
Ո՛ր անտերունչ խեղճին հիմա
Չարի ձեռքն է հարվածում…

Չգիտեմ` ե՛րբ, և ո՛ր շենում
Իրեն որդու, հարսի քով
Մի խեղճ պառավ մայր էր կենում,
Ծանըր ականջ, կույր աչքով:
Ոտ ու ձեռից ընկած, անճար,
Հաց չտային, չէր ուզում.
Եվ օրն ամբողջ նրանց համար
Աղոթքներ էր մրմնջում:

-Օ՛ֆ – ասում էր հարսն ամեն օր,
Մերըդ բեռ է իմ վըրա.
Բանըս թողած` օրը բոլոր
Փեշն եմ բռնել ես նըրա:
Աչքը` անկուշտ, ինչքան որ տամ,
Միշտ անեծքը բերանին,
Նստել է մեր շնչի վրան,
Տար, կորցրու` ազատվիմ…
-Ա՛յ կին, ի՞նչ չար բան կըխոսաս,
Մարդ էլ ծնող մորն էսպես…
Կբարկանա աստված վրաս,
Մեղա՜ աստծու, մեղա՜ քեզ:

Բայց ամեն օր հարսն անողորմ
Ամուսնու սիրտն էր կրծում,
Եվ խստաբար պահանջում էր
Իր չար կամքին գոհացում:
Ու մի օր էլ ճըչաց, լացեց,
Պոկեց մազերը գլխից,
Վրա պրծավ, դուռը բացեց,
Թե մորըդ տար իմ տնից.
Թե ոչ` հիմի դուրս կթռնի
Ու կըձենե աշխարհում,
Թե մարդն իրեն օր չի տալի,
Թե ուրիշին է սիրում:

Թշվառ մարդն էր. ճարը կտրած,
Վերցըրեց մորը պառավ,
Անգութ հարսի աչքի առաջ
Պարկը դրեց, ուսն առավ:
Գլուխը կոր` ճամփա ընկավ,
Միտքը` մռայլ ու խոլոր,
Սև ամպերից գիշերն իջավ,
Ճամփան` մթին ու մոլոր:

Ուշ գիշերին հասավ անտառ,
Խոր ծմակում, ծառի տակ,
Պարկը ձըգեց – մորը անճար
Ձըգեց անտեր ու մենակ:

Աշնան քամին էր հեծկլտում,
Գայլն էր տալիս կալանչին.
Ոտքը փոխեց, որ դառնար տուն,
Մոր ձայնն հասավ ականջին.
-Երթաս բարով, աստված քեզ հետ,
Ոտքդ քարի թող չըգա.
Տղա՜ս, վերցրու պարկը քեզ հետ,
Պարկը տանը պետք կըգա:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s