literature · Love · love poems · Shakespeare

Shakespeare, Sonnet 154

SONNET 154

The little Love-god lying once asleep
Laid by his side his heart-inflaming brand,
Whilst many nymphs that vow’d chaste life to keep
Came tripping by; but in her maiden hand
The fairest votary took up that fire
Which many legions of true hearts had warm’d;
And so the general of hot desire
Was sleeping by a virgin hand disarm’d.
This brand she quenched in a cool well by,
Which from Love’s fire took heat perpetual,
Growing a bath and healthful remedy
For men diseased; but I, my mistress’ thrall,
Came there for cure, and this by that I prove,
Love’s fire heats water, water cools not love.

Ամուրը՝ սիրո աստվածը փոքրիկ, խոր քուն էր մտել,

Իսկ նրա կողքին բյուր սրտեր այրող գեղարդն էր անշեջ:

Հավերժահարսերն, որ այնտեղ կույսի կյանք էին գտել,
Թափառում էին – ամենաչքնաղ կույսը նրանց մեջ
Հանդգնեց հանկարծ կուսական ձեռքով  հուրը բարձրացնել,
Որ քանի անգամ սրտեր էր վառել սառն ու անկենդան:
Այսպես ջերմ սիրո փոքրիկ ասպետը խոր քուն էր մտել
Եվ զինաթափվել չքնաղ մի կույսի ձեռքով անվարան:
Անմար կրակը հանգցրեց կույսը մի աղբյուրի մեջ,
Որ սիրո հրից եռաց ու բուժիչ մի աղբյուր դարձավ,
Եվ այդ օրվանից բուժում է մարդկանց ցավերը անվերջ,
Բայց իմ սիրուհու պատճառած ցավը չբուժեց բնավ.
Եվ ես հասկացա, որ սիրո հրից սառույցն է հալչում,
Բայց ամենասառը սառույցից անգամ սերը չի սառչում:

թարգմանությունը՝ Սամվել Մկրտչյանի….

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s