Հիմա երևի այնտեղ աշունը է արդեն…

Ամենուր դեղին ու կարմիր է, ամենուր տերևներ: Դրանք այնքան շատ են` մի ամբողջ այգի: Խառնվում են քամու հետ ու հազարավոր թռչունների նրան թռնում են: Քամու հետ նրանք նույնիսկ երգում են: 

Հիմա երևի այնտեղ անձրև է գալիս` հորդ ու սառը. այնպես, ինչպես միշտ: Եվ խառնվում է իրար հետ անվերջ երգող կամ գուցե գժտվող տերներին ու իմ թաց շուրթերով ստիպում նրանց իրար փարվել ու հանդարտվել:

Երևի այնտեղ` այդ տերևների միջով, մարդիկ քայլում են արագ ու մտամոլոր. այնպես, ինչպես միշտ: Եվ երևի ծառերն էլ անտեսվածության ցավից իրենց ճյուղերով են մարդկանց գրկում ամուր, բայց և ինչպես միշտ անտարբերորեն մի կողմ են նետվում:

Երևի ոչ ոք այնտեղ այլևս չի քայլում դանդաղ, անձրևի հետ համընթաց ու տերևների հետ երգելով, այնպես ինչպես ես:

Երևի այնտեղ  ոչ ոք ինձ չի սպասում այլևս: Հոգնեցին ինձ սպասելուց արդեն: Երևի….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s