Կնոջ դերը եկեղեցում: Մանանան Մալաթիայի Սբ. Աստվածածնում…

Թեմա: Կինը եկեղեցում

Վայրը: Մալաթիայի Սբ. Աստվածածին եկեղեցի (կից սրահ)

Կազմակերպիչ: Ներսես սրկ. Ղազարյան

Բանախոս: Արսեն սրկ. Զոհրաբյան

²² Տէր Աստուած Ադամից վերցրած կողոսկրից կին արարեց եւ նրան բերեց Ադամի մօտ։ ²³ Ադամն ասաց. «Այժմ սա ոսկոր է իմ ոսկորներից եւ մարմին՝ իմ մարմնից։ Թող սա կոչուի կին, որովհետեւ իր ամուսնուց ստեղծուեց»։ ²⁴ Այդ իսկ պատճառով տղամարդը թողնելով իր հօրն ու մօրը՝ պէտք է միանայ իր կնոջը, եւ երկուսը պէտք է լինեն մի մարմին։ (Ծն 2:22-24)

Եկեղեցում կինը պետք է լուռ լինի, եկեղեցում կինը պետք է լինի գլխաշորով, իսկ տղամարդը գլխաբաց: Կինը պետք է հնազանդ լինի իր ամուսնուն: Առաջին հայացքից թվում է, թե սա ոչ այլ ինչ է, քան անհավասարություն եկեղեցում տղամարդու ու կնոջ միջև: Անհավասար լինելու կանանց այս մշտական պնդումները ամբողջանում են կնոջ քահանայանակ աստիճան չունելու փաստարկով: Նշեմ, որ որոշ եկեղեցիներ ունեն քահանայական կարգ, ինչպես նաև տարբեր մանր-մունր աղանդավորական կազմակերպություններ ունեն կին հոգևոր հովիվներ:

Բայց իրականությունը այնքան էլ այդպիսին չէ, այլ հակառակը՝ կինը հավասար է տղամարդուն: Պարզապես տարբեր են տղամարդու ու կնոջ համար հատկացված դերերը: Տարբեր դերերը չի նշանակում անհավասար դերերը և այն, որ կինը չի կարող ծառայել եկեղեցում: Կինը իրականում ծառայում է եկեղեցում: Նախ և առաջ կինն է եկեղեցուն տալիս այն հոգևորականներին, որոնք ծառայում են եղեկեցում: Եվ կնոջ այս ծառայությունը եկեղեցուն և Աստծուն թերևս ամենակարևորն է: Կախված մի շարք գործառույթներից այսօր կանայաք իրականացնում են տարբեր տեսակի ծառայություններ եկեղեցում: Քահանաները եկեղեցու սպասավորներն են, բայց շատ քչերն են երևի մտածել, որ նրանց կանայք իրենցից ոչ պակաս են ծառայում եկեղեցուն: Մի պարզ օրինակ բերեմ. քահանան ամեն օր գալիս է համայք և քարոզում, որ կինը պետք է լինի գլխաշորով, համեստ, զուսպ, բարեկիրթ ( խոսքս կրթված լինելու մասին չէ) և լավ մայր: Բնականաբար նրա քարոզները ուղղակի ծիծաղելի կթվան, եթե նրա կինը եկեղեցի մտնի գլխաբաց, ոչ վայելուչ տեսքով, իսկ նրա երեխաները՝ մաստակով: Այս դեպքում այն ամենը, ինչ ասվում և քարոզվում է քահանայի կողմից, գործանակորեն ուղղակի կատարվում և ապացուցվում է իր կնոջ կողմից: Ու առանց գործնական ապացույցի քահանայի տեսական խոսքերը կունենան պակաս արժեք:

Կանայք այսօր եկեղեցում զբաղվում են եկեղեցուն պատկանող տարբեր հաստատություններում` հայորդաց տներ, մանկատներ, խնամքի կենտրոններ, երեխաների խնամքով, դաստիարակությամբ և զարգացմամբ: Դեռ շատ հին ժամանակներից հայտնի են նաև հայ մի շարք իշխանուհիներ, որոնց ենք այժմ պարտական հայկական մի շարք եկեղեցիներով (Սանահին, Հաղպատ, Աղթամար և այլն) ու բավականին մեծ արժեք ունեցով ձեռագրերով`  իրենց մեծ նպաստն ունենալով եկեղեցաշինության և մատենագրության մեջ: Վստահաբար կանանց դերը հայ եկեղեցեցում չի սահմանափակվում այս օրինակներով: Դրանք ավելի ծավալում են: Հետագայում կլինեն մի քանի գրառումներ այս թեմայով: Քրիստոնեության պատմության մեջ նույնպես կան բազմաթիվ վկայություններ տարբեր կույսերի մասի (Սբ. Կույս Քրիստոնյա, Սբ. Կույս Վասիլուհի, Սբ. Կույս Հուլիանե և այլն), որոնք հետագայում նաև սրբացվել են: Եվ նաև չմոռանանք, որ կինը կյանք տվեց Քրիստոսին, և կինն էլ հայտնեց Քրիստոսի հարության լուրը: Երբ Քրիստոսին խաչեցին, բոլոր առաքյալնեը փախան, միայն կանայք էին, որ մնացին:

Հայ Առաքելական Եկեղեցին էլ ունի նշանավոր Սրբուհիներ` Սբ. Հռիփսիմե, Սբ. Գայանե և Սր. Մարիաննե կույսերը և ոչ միայն, որոնք իրենց կյանքը զոհեցին հանուն Քրիստոսի:

Կա հին մի սլավոնական հեքիաթ: Մի օր մի կախանդ քայլում է գյուղով և լսում է, որ երաժշտության ձայն է գալիս մի տնից: Մոտենում է պատուհանին ու նայում ներս: Տեսնում է, որ մի կուզիկ մարդ շատ լավ պարում է ու երգում: Կախարդը մտնում է ներս ու երկար ժամանակ հիացած նայում: Հետո որոշում է կուզիկին իր տաղանդի համար ինչ-որ մի բան շնորհի որպես պարգև: Եվ որոշում է ազատել նրան կուզից ու բուժում է: Կուզիկը, որ արդեն բուժվել էր, քայլում է հաջորդ օրը գյուղում և հանդիպում մեկ այլ կուզիկի: Վերջինս հարցնում է, թե ինչպես է եղել, որ նա ազատվել է կուզից: Նա էլ ամեն ինչ պատմում է: Կուզիկը որոշում է, որ այդ երեկո ինքն էլ պետք է գնա ու երգի: Եվ այդպես էլ անում է: Երեկոյան կախարդը շրջում է գյուղով և էլի լսում երաժշտության ձայն: Մոտենում է պատուհանին և տեսնում, որ մի կուզիկ երգում է և պարում: Բայց սաստիկ վատ: Եվ նա որոշում է պատժել կուզիկին և նրան կուզին ավելացնում է երկրորդ կուզը:

Այսօր կինը, լինելով մաքիսմալիստ, և’ եկեղեցում և’ հասարակության մեջ նմանվում է այս երկորդ կուզիկին, ով, առանց այն է ունելով իր բավականին բարդ աշխատանքը՝ կին և մայր լինելը, իր վրա է վերցում միշտ ևս մեկը ու նորից մեկը: Կինն ու տղամարդը բնությունից տարբեր են ստեղծված, բայց ոչ անհավասար: Կարծում եմ, որ պետք լինի գոնե մի բնագավառ կյանքում (եթե իհարկե կարելի է դա բնագավառ անվանել), որտեղ կնոջ ու տղամարդու դերերը պետք է տարբեր լինեն: Կինն է կյանքը շարունակողը և կյանք տվողը՝ մի բան, որ տղամարդը անել չի կարող: Հետևաբար քահանա լինելն էլ թող լինի այն, ինչ տղամարդը կարող է, և կինը չի կարող:

Սա այն թեման է, որի մասին քիչ ասելը նշանակում է ոչնիչ չասել, շատ ասելու համար էլ շատ ժամանակ է պետք: Բայց ոչնիչ չասելն էլ աններելի է:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s